Uczniowie posprzeczali się o to, kto jest z nich największy, a oto teraz Jezus stawia przed nimi kogoś najmniejszego, dziecko. Właśnie ono ma szczególne względy u samego Boga, a nie ten, kto w oczach ludzkich żyje zaszczytami i honorami. Bóg „strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych” (Łk 1, 52). Dziecko, z naturalnych względów, stanowi również obraz bliźniego, który jest zdany na łaskę i niełaskę drugiej osoby.

Kult Św. Anny patronki naszego kościoła, był zawsze mocno rozpowszechniony w Danii. Świadczą o tym liczne kościoły i kaplice poświęcone ku jej czci. Nasz kościół parafialny zawsze z matczyną troską dzieli radości i smutki wszystkich wiernych do niego uczęszcząjcych.

Z głębi ludzkiego serca Boga, w Jego ojczystej, aramejskiej mowie, płynie do ciebie i do mnie westchnienie, które ożywia, uzdrawia i egzorcyzmuje: „Effatha!” Jego skuteczność ukazał najpiękniej św. Augustyn: „Przemówiłeś, zawołałeś i pokonałeś moją głuchotę. Zajaśniałeś, Twoje światło usunęło moją ślepotę. Zapachniałeś wokoło, poczułem i chłonę Ciebie. Raz zakosztowałem, a oto łaknę i pragnę; dotknąłeś, a oto płonę pragnieniem Twojego pokoju”.

Weryfikacją autentycznej relacji do Ojca zrodzonej z poddania się słowu jest nasza postawa wobec bliźnich, duch miłosierdzia i miłości, który nie szuka uznania w oczach świata. Słowo bowiem przyjęte i przeżywane w codzienności naszych słabości i ułomności sprawia, że przestajemy żyć według wzorców tego świata, a żyjemy „posłuszni prawdzie celem zdobycia nieobłudnej miłości bratniej”.