Jakub i Jan, nie wiedzieli jeszcze, o co proszą, gdy chcieli być w Jego chwale po prawej i lewej stronie, a jednak rzeczywiście uczestniczyli później w kielichu Pana, pozostawiając Kościołowi wspaniałe świadectwo wiary i miłości. To znak nadziei także dla nas, że łaska Boża jest wielka, i że nawrócenie jest możliwe.

Patrząc na młodzieńca z miłością, Jezus zapraszał go nie tyle do jakiegoś heroicznego wysiłku moralnego, co po prostu do osobistej relacji z sobą. Otwarcie się na tę miłość czyni nas podobnymi do Jezusa w Jego sposobie życia, w ubóstwie, wolności, całkowitym darze z siebie.

Cuda to dosłownie „dzieła mocy w Imię Jezusa”. To nie egzorcyści działają, ale sam Bóg działa i objawią Swą moc. Ten, kto objawia moc Boga, nie może źle o Nim mówić (dosłownie „złorzeczyć”, „bluźnić”). Historia żydowskich egzorcystów, pobitych i poranionych przez złego ducha, opisana w Dziejach Apostolskich (por. 19,13-16), jest dowodem, że bez autentycznej wiary w Jezusa nie można używać Jego Imienia. Jeśli ktoś dokonywał skutecznych egzorcyzmów, to jest to znak jego prawdziwej wiary w to, że Jezus jest Synem Bożym, który przyszedł na świat (por. 1J 5,4n).

Uczniowie posprzeczali się o to, kto jest z nich największy, a oto teraz Jezus stawia przed nimi kogoś najmniejszego, dziecko. Właśnie ono ma szczególne względy u samego Boga, a nie ten, kto w oczach ludzkich żyje zaszczytami i honorami. Bóg „strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych” (Łk 1, 52). Dziecko, z naturalnych względów, stanowi również obraz bliźniego, który jest zdany na łaskę i niełaskę drugiej osoby.